Van 1 oktober – 19 november exposeert Fenneke Kramer in de Ontmoetingsruimte van de Tuin van Kapitein Rommel.

Dat roze frist zo op als je dat lichte groen ernaast zet.
Hoe is het als je koud roze naast warm oranje zet?
Wat gebeurt er als je in een overwegend “warm” schilderij een “koude” kleur zet?
Of… wat als je in een harmonieus kleurenschema opeens een dissonant plaatst?
Dat zijn zo de vragen die ik tegenkom bij het schilderen.

De schilderijen zijn geïnspireerd op de natuur. Vooral op het ritme, de kleur en de ogenschijnlijke chaos. ‘Ik maak ter plekke schetsen’, zegt Fenneke Kramer. ‘Het zitten op een mooie plek is al een ervaring op zich’. ‘Het wordt langzaam stil bij je van binnen en je gaat meer zien en horen om je heen. Zo keek ik ooit eens in de ogen van een ree toen ik opkeek van mijn papier.’

Voor Fenneke Kramer is dat “het gebied van voor de woorden”. Ongeveer zoals Judith Herzberg het beschrijft in:

Wat zij wilde schilderen

Zij schildert wat zij niet kan eten
niet kan bezitten niet beschrijven
Zij schildert wat niet stil blijft
zitten niet gelijk blijft niet
verandert
(…)
wat ze zich niet herinnert,
niet in kleur. Wat zij niet zingen
kan niet juichen
Het onomlijnde blijft
onomlijnbaar lokken.